MusicUnites.gr Forum

Έλληνες Δημιουργοί Έργων Μουσικής

Στην κλάψα είμαστε πρώτοι σα λαός. Απ'την άλλη μεριά, διαθέτουμε και μυαλό ξύπνιο και κομπιναδόρικο. Αυτά τα δύο δεν πολυκολλάνε.
Για μένα δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν λύνεται. Κι όταν ένα πρόβλημα όντως δεν λύνεται, ...αλλάζουμε πρόβλημα.

Εχουμε κολλήσει για τα καλά με την ανταλλαγή μουσικών αρχείων στο ίντερνετ.
Μερικοί το βλέπουν σαν κλοπή. Κάποιοι άλλοι το βλέπουν σαν τσάμπα διαφήμιση.
Εγώ, αν και δημιουργός, είμαι με τους δεύτερους.

Ομολογώ πως η εργασία μου όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε να κάνει με δισκογραφία αλλά με διαφημιστική μουσική που πουλούσα με το κομμάτι στις Διαφημιστικές εταιρείες. Δεν κινδύνεψα ούτε από τους μαύρους ούτε από τους χρήστες του διαδικτύου. Ειδικά στους δεύτερους, χαρίζω από τις σελίδες του site μου τα κομμάτια μου και χαίρομαι όταν τα κατεβάζουν.

Δεν είμαι λοιπόν μέσα στο πρόβλημα των συναδέλφων που ενδεχομένως ζούσαν από τις πωλήσεις των CDs και θίγονται από τη δωρεάν απόκτηση του έργου τους από τους χρήστες.
Αυτό ίσως με κάνει να βλέπω πιό ψύχραιμα και αντικειμενικά το όλο θέμα.

Η δισκογραφία όπως την ξέραμε πέθανε. Το CD έκανε τον κύκλο του.
Και οι "κακοί" χρήστες να μην υπήρχαν, όσοι ζούσαν από το CD θα είχαν πρόβλημα επιβίωσης πολύ σύντομα.
Το CD σαν προϊόν ξευτιλίστηκε. Προχειρότητα, ανύπαρκτη αισθητική εξώφυλλου, θλιβερό περιεχόμενο μιάς χρήσης. 10 άθλια κομμάτια για γαρνιτούρα ενός "δήθεν" σουξέ. Τα περισσότερα CD έβγαιναν για να υποστηρίξουν την εμφάνιση κάποιας "φίρμας" σε κάποιο νυχτερινό σκυλάδικο. Δεν λέω όλα, τα περισσότερα.
Ανύπαρκτες εμπνεύσεις, κατά παραγγελία ξεπετάγματα, κάκιστες ηχογραφίσεις και παραγωγές, κιτς εξώφυλλα.
Ολα πάνω στην πεπατημένη. Τί θέλει ο κόσμος? καψουροτράγουδα? Δως του να φάει.
Καμμιά υποψία μουσικής αναζήτησης που θα σπρώξει την τέχνη ένα βηματάκι πιό πέρα.
Βιασμός της μουσικής. Μέχρι θανάτου.
Στίχοι? ποιοί στίχοι. Πέρσι σε πολλά γκάλοπ ο κόσμος ψήφιζε σαν αγαπημένες επιτυχίες τα "παρατράγουδα" του Καρβέλα και της Ανίτας Πάνια. Τουλάχιστον αυτά είχαν μια "πρωτοτυπία". Δεν ήταν "δήθεν".

Ο κόσμος μπούχτισε. Και 'γω μαζί.

Υπήρξα και είμαι φανατικός συλλέκτης και βινύλιου και CD. Ασχολούμαι και μελετάω τη παγκόσμια δισκογραφία σαν πελάτης πάνω από 40 χρόνια. Ακόμα αγοράζω κάποια CD που είναι τίμια και δεν με κοροϊδεύουν. Φωνάζουν από μακρυά.
Την περασμένη εβδομάδα ένας φίλος που "κατεβάζει" συνεχώς από το ίντερνετ μου χάρισε μια τεράστια συλλογή μουσικής όπου εκεί μέσα ανακάλυψα ένα πολύ ενδιαφέρον, άγνωστο για μένα, αγγλικό συγκρότημα που με κατέπληξε με το σύνολο του έργου του. Ούτε λίγο ούτε πολύ, 18 CDs από το 1990 μέχρι σήμερα. 18 CDs και ούτε ένα σκουπίδι μέσα!!!!! Αν και τα είχα λοιπόν στο σκληρό μου δίσκο, μετά από κάνα-δυό μέρες δεν άντεξα, έψαξα τα βρήκα και τα αγόρασα ΟΛΑ !!!
Ο λόγος? Θα είναι συλλεκτικά όταν θα πεθάνει το CD, και άλλωστε θα ομορφαίνουν τη δισκοθήκη μου παρέα με τόσους και τόσους γίγαντες όπως οι Beatles, Pink Floyd, Genesis, Sting, Bach, Beethoven, Vangelis, Yes, King Crimson, Moody Blues, Toto, Bob Dylan, Queen, Mike Oldfield, Peter Gabriel κλπ, κλπ, κλπ, και γιατί όχι Σαββόπουλο, Αδελφούς Κατσιμίχα.
Πώς να το κάνουμε, το καλό το πράγμα σου φωνάζει να το έχεις original !!!

Και σεις πέστε μου, τί αξιόλογο και με προδιαγραφές διαχρονικές έβγαλε και βγάζει η Ελληνική δισκογραφία τα τελευταία 10 χρόνια που να αξίζει να της δώσεις χώρο στο ράφι σου? Και εννοώ, ποιό CD έχει ΟΛΑ τα κομμάτια του διαμάντια ώστε να αξίζει την τιμή που θα του κάνω να το βάλω σπίτι μου? ΟΛΑ τα κομμάτια, όχι ΕΝΑ 3λεπτο. Tο ένα 3λεπτο το κατεβάζω τσάμπα και καλά κάνω!!! Δεν είμαι εγώ ο κλέφτης, ο άλλος που μου πουλάει 10 τζούφια γιά ένα μέτριο είναι ο κλέφτης.

Σήμερα, στο "νόμιμο" ίντερνετ, πωλείται 1 ευρώ το κομμάτι. Οταν λοιπόν σε ένα CD υπάρχει όλο κι όλο ένα (κι αυτό μέτριο) πόσο θάπρεπε να πουλιέται το CD? Μισό ευρώ.
Αυτή είναι η πραγματικότητα κύριοι.

Και επειδή πολύς ντόρος γίνεται για την επικείμενη επιβάρυνση ταρίφα στη συνδρομή των ISPs, κάποιος να μου πει πώς θα μοιράζεται η πίττα?
Θα πάει σε κάποιους μεγαλοκαρχαρίες συνθέτες?
Θα μοιράζεται βάσει της ποσότητας του έργου του καθ'ενός, βάσει της ποιότητας (αυτή δεν μετριέται), με τί τέλως πάντων?
Εδώ θα υπάρχει μια νέα τεράστια αδικία. Αφού κανένας δεν μπορεί να ελέγχει τα "κατεβάσματα", πώς θα μοιράσει το χρήμα δίκαια?
Μπορεί ο Χ δημιουργός να έχει 1000 έργα και να μην ενδιαφέρουν κανένα χρήστη, και ο Ψ να έχει 2 που είναι ανάρπαστα. Αδικο δεν είναι να τα μοιραστούνε?.
Κανονικά ο Χ δεν πρέπει να πάρει μία και όλο το πακέτο να το πάρει ο Ψ.

Αν κάποιος από τους εγκέφαλους αυτής της ιδέας δεν μου λύσει την απορία, έχω σοβαρή ένσταση για αυτή τη συλλογή χρημάτων και το μοίρασμά τους. Στην αρχή μου άρεσε σαν ιδέα αλλά όσο το σκέφτομαι, μου ακούγεται ακόμα και ύποπτο. Με ποιά κριτήρια θα πληρωθεί ο κάθε δημιουργός? Ποιός θα καθορίσει τα ψίχουλά του? Σε αυτή τη φάση θα είναι τραγικό αν την πατήσουμε μαζικά και αφεθούμε στις καλές προθέσεις του εισπράκτορα. Με το μικρό μυαλό μου δεν βλέπω δίκαιο τρόπο μοιράσματος. Μακάρι κάποιος να με πείσει στο αντίθετο.

ΠΡΟΤΑΣΗ
Αλλάζω λοιπόν το πρόβλημα.
Δεν ασχολούμαι με τους "κλέφτες χρήστες"
Το πρόβλημα είναι πώς θα πουλήσω.

Βλέπω μόνο μία λύση:
Ολα τα κομμάτια όλων των δημιουργών να ανέβουν σε ένα server με την εποπτεία της ΑΕΠΙ, και να πωλούνται από εκεί σε μια προσγειωμένη και ανταγωνιστική τιμή: μισό ευρώ το κομμάτι ή 5 ευρώ ολόκληρο το CD.
Οταν με το καλό φορτωθεί στο server ολόκληρη η Ελληνική δισκογραφία του παρελθόντως και του μέλλοντος (δηλαδή ότι καινούργιο βγαίνει θα παρουσιάζεται εκεί), τότε κάλλιστα θα μπορούσε να έχει και μόνιμους συνδρομητές που με 100 ευρώ το χρόνο θα μπορούν να κατεβάζουν ότι θέλουν όποτε θέλουν.
Υπάρχει τεχνικά ο τρόπος να μπορεί ο καθ' ένας επισκέπτης του site να ακούει πριν αγοράσει (και να μη μπορεί να κλέψει). Ετσι ο κεντρικός φορέας του site αυτού, θα μπορέι να μοιράζει και τα χρήματα δίκαια και διάφανα.
Αν σκεφτούμε και τους Ελληνες του εξωτερικού, το αγοραστικό κοινό είναι τεράστιο και η βιτρίνα αυτή θα είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από όλες τις βιτρίνες όλων των δισκάδικων μαζί.
Είναι ο μόνος τρόπος για να βγάζουν τίμια και δίκαια οι δημιουργοί κάποια χρήματα. Δεν υπάρχει πιό διαφανής τρόπος της κατανομής των κερδών. Ασε δε που δεν θα έχουν και έξοδα διαφήμισης και η προβολή τους θα είναι δεδομένη.
Και οι "κλέφτες"? Θα πάψουν να υπάρχουν και να "κατεβάζουν" παράνομα?
Δεν θα πάψουν αλλά σίγουρα θα λιγοστέψουν. Θα έχει εκλείψει η πρόκληση των άθλιων και πανάκριβων CDs.
Θα είναι ένα κίνητρο η τόσο χαμηλού κόστους πρόσβαση σε μια πλήρη "βιβλιοθήκη" ελληνικής μουσικής με ταξινόμηση, φωτογραφίες, βιογραφικά και τόσα άλλα ελκυστικά που μπορεί να προσφέρει η τεχνολογία σε ένα site. Προσφορές, διαγωνισμούς, συνεντεύξεις κλπ
Κέφι να υπάρχει κι από ιδέες άλλο τίποτε.

Και να δείτε πόσοι νέοι δημιουργοί θα προστεθούν με γεωμετρική πρόοδο στο δυναμικό του site.
Δεν θα είναι υποχρεωμένοι να γράφουν αηδίες για να γεμίσουν CD αφού δεν θα υπάρχει CD.
ΕΝΑ κομμάτι θα φτάνει για να τους κάνει γνωστούς και να κερδίσουν χρήματα.
Oι πόρτες οι δικές μας θα ανοίξουν κι ας μη το καλοβλέπουν κάποιοι δεινόσαυροι του χώρου.
Θα επικρατεί αναγκαστικά η αξιοκρατία. Οι καλύτεροι θα πουλάνε.
Θα γίνει μόδα αν στηριχτεί από όλους.

Ο "κλέφτης" χρήστης πλέον δεν θα νοιώθει μάγκας αλλά λιγούρης.

Αν δεν γίνει κάτι τέτοιο από ΕΝΑ συλλογικό φορέα όπως πχ. η ΑΕΠΙ, τότε θα γίνει σίγουρα μεμονομένα. Θα δημιουργηθούν ομάδες δημιουργών που θα πουλάνε στο ίντερνετ. Ηδη γίνεται στο εξωτερικό με επιτυχία. Οποιος θέλει παραδείγματα να του στείλω links.

Το μέλλον μοιάζει καλύτερο από το παρελθόν.
Αυτή τη στιγμή τεχνικά είναι πανεύκολο να φτιάξεις ένα πλήρες μουσικό έργο στο σπίτι σου. Οι δυνατότητες είναι τρομακτικές και προκαλώ οποιονδήποτε δεν το πιστεύει. Ούτε παραδοσιακό πανάκριβο στούντιο χρειάζεται ούτε δισκογραφική αφού η κοπή των CDs και η διανομή τους είναι πλέον άχρηστη. Τέρμα οι νταβατζήδες. Δεν τους χρειάζεται ΚΑΝΕΙΣ.
Η τεχνολογία είναι σύμμαχος και όχι εχθρός, κι όποιος δεν το βλέπει έχει πεθάνει και δεν το ξέρει.

Η θα μαζευτούμε λοιπόν όλοι μαζί σε ένα φορέα και θα προωθούμε τη δουλειά μας ιντερνετικά ή θα σχηματίσουμε μικρότερες ομάδες στην ίδια κατεύθυνση ή ο καθ' ένας μόνος του. Διαλέχτε.

Σπαταλήσαμε πολύ χρόνο στην κλάψα....
....Και έχουμε αργήσει ήδη......

Προβολές: 18

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Αγαπητέ Γιάννη,
Χωρίς να έχω τη δυνατότητα να μπω σε διαδικασία κριτικής για το περιεχόμενο της ελληνικής δισκογραφίας, το ποιοτικό ή μη, και συμπληρωματικά στο κείμενό σου, θα ήθελα κατ αρχήν να αναφερθώ σε παράγοντες που έχουν συντελέσει στην " ευκολία" των "σουξέ" όπως τα χαρακτηρίζεις και σε μερικά ιστορικά σημεία της ελληνικής δισκογραφίας, προκειμένου να σημειωθούν κάποια πραγματικά περιστατικά που συνέτειναν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τα πράγματα σήμερα.
Παλιότερα ο δημιουργός του δίσκου είχε υπόσταση. Έλεγαν ο δίσκος του Κουγιουμτζή, του Ζαμπέτα, του Θεοδωράκη, του Χατζηδάκι, του Λοίζου, του Πλέσσα, κλπ, Η δύναμη των δημιουργών δεν άρεσε στην τότε κραταιά δισκογραφική εξουσία. με την είσοδο δε και των πολυεθνικών συμφερόντων που σε παγκόσμιο επίπεδο είχαν τη στρατηγική της προώθησης των δικών τους παραγωγών και ηθών στις τοπικές τους θυγατρικές η εξουσία πέρασε στους ερμηνευτές, με αποτέλεσμα πλέον ο τραγουδιστής να διαλέγει το συνθέτη και όχι το αντίστροφο, με προφανή και εύκολα αιτιολογημένα τα αποτελέσματα. Αξιόλογοι συνθέτες και στιχουργοί για πολλά χρόνια έως και σήμερα ( και έχουμε δει αρκετά παραδείγματα) να είναι εξαρτημένοι από την αισθητική του κάθε παιδιού που βγαίνει πια απ τα ριάλιτυ και που αυτό μαζί με τους γνωστούς παρατρεχάμενους "ειδήμονες" συμβούλους καναλιών, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων, κάποια νεαρά στελέχη νεωτερίστικων και ξενόφερτων marketing των υπό κατάρρευση πολυεθνικών που πληρώνουν σήμερα το τίμημα των επιλογών τους του παρελθόντος, διαμορφώνουν την αισθητική του σήμερα. Προσθέτοντας και τις παρέες των ραδιοφωνικών σταθμών που υπηρετούν άλλα συμφέροντα είτε προσωπικά είτε επιχειρηματικά, είτε των διαφημιστικών εταιρειών που καθορίζουν σήμερα τα τα play lists τους, αποκλείοντας σημαντικότατη μερίδα αξιόλογων δημιουργών όχι μόνο νέων αλλά και παλαιότερων "ποιοτικά" ( χρησιμοποιώ τον όρο κατά το κοινώς λεγόμενο ) καταξιωμένων, φτιάχνουμε μια είκόνα ενορχηστρωμένης και συστηματικής παρέμβασης σ αυτό που ονομάζουμε αισθητική, ποιότητα, διαχρονική αξία.
Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά αξιόλογα έργα που δυστυχώς δεν θα ακουστούν ποτέ γιατί κάποιοι τα θεωρούν πολύ cult για την εποχή και το κοινό και αυτοί που τα θεωρούν cult αυτοαποκαλούνται και cult και εδώ είναι η υποκρισία. Αυτό το κοινό η διαμόρφωση των επιλογών και της αισθητικής του οποίου, εξαρτάται από τις επιλογές του κάθε αυτοαποκαλούμενου επικοινωνιολόγου, του κάθε μακιγιέρ, ή κομμωτή, της κάθε κυρίας ή κυρίου αγνώστων μέχρι χθες, που άνευ όρων και ορίων βγαίνουν δημόσια στα κανάλια εν είδει Νέστορα της μουσικής και επιλέγουν το τι θα ακούσουμε και πως, είναι έρμαιο του συστήματος. Και το "πως" είναι το πιο επικίνδυνο αφού η πλύση εγκεφάλου του κόσμου γίνεται με όλα τα μέσα. Ακόμα και εγώ που έχω επιλέξει να μη βλέπω τηλεόραση, να μην ακούω ραδιόφωνο παρά μόνο μουσική επιλογής μου, την αντιμετωπίζω με άλλα μέσα , κινητά τηλέφωνα, αφίσσες στους δρόμους, διαφημίσεις κλπ.
Πως μπορεί να αντισταθεί ο επαγγελματίας δημιουργός ( χρησιμοποιούμε ευρέως τελικά τη διάκριση για να ξεχωρίσουμε τον κατ επάγγελμα δημιουργό) σε όλο αυτό το σύστημα ; και πως μπορεί να το αλλάξει ειδικά τώρα; Αυτή είναι μια ερώτηση που αφορά όλους.

Ο κόσμος κρίνει. Συμφωνώ. Όμως πια ο κόσμος δεν κρίνει από την πολυθρόνα του πατώντας ένα κουμπί και κατεβάζοντας τεράστια αρχεία με μουσικές και τραγούδια που του προσφέρονται ξέφραγα, ασύστολα , παράνομα ( και εδώ στο θέμα της ιδιοκτησίας δεν μπάινει η ποιότητα, αλλά αυτη η ίδια η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αυτού που την έχει) που ίσως δεν πρόκειται να ακούσει ποτέ. Κρίνει από τη συμμετοχή του σε παραστάσεις, συναυλίες και ζωντανές παρουσιάσεις γενικά. Εκεί λοιπόν παίζεται σήμερα το παιχνίδι της επιτυχίας και εκεί κρίνεται ο καλλιτέχνης. Από μόνος του ο κόσμος, όπως έκανε πάντα επιλέγει ανάλογα με την παιδεία και τις αισθητικές του αντιλήψεις το τι του αρέσει.
Υπάρχει πίσω από αυτό που φαίνεται σήμερα, ένα υπόγειο ρεύμα μιας νέας τάξης πραγμάτων στη μουσική που για κάποιον προσεκτικό παρατηρητή είναι αξισημείωτο και δείχνει την αλλαγή που έρχεται. Δεν μείναμε στο ρεμπέτικο μουσικά, πατήσαμε πάνω του και ακόμα πατάμε και ακόμα είναι ζωντανό ( με τον τρόπο του) και δεν παύει να αποτελεί ένα τεράστιο κίνημα πολιτισμού του λαού μας. Μην ξεχνάς ότι την εποχή της γέννησής του στα καταγώγια και στις παράγκες των λαικών προσφυγικών συνοικιών ως μουσικό είδος θεωρείτο κατάπτυστο, επικίνδυνο για την " ποιότητα" της αστικής κουλτούρας και διώχθηκε και από το νόμο. Σήμερα είναι ό,τι ( κατά την άποψή μου) σημαντικότερο γέννησε ο λαός μας μουσικά τον 20 αιώνα, χωρίς να αμφισβητώ την αξία και τη σηματικότητα των μεγάλων μας αντίστοιχα μουσικά συνθετών της ίδιας εποχής,Αττίκ, Γιαννίδη, Μουζάκη, Σπάρτακο, Σουγιούλ κ.α. Προς θεού δεν κάνω συγκρίσεις, την ιστορία καταθέτω και το τι έφερε η ροή της εποχής.
Αλλά ας μιλήσουμε για το σήμερα. Σήμερα είμαστε εδώ για να κάνουμε προτάσεις, να ακούσουμε και να συζητήσουμε λύσεις. Πίσω από κάθε πρόταση υπάρχει και μια προ'υπόθεση για να γίνει εφικτή. Η πρόταση του "τέλους" θα μπορούσε να είναι μια εφικτή λύση υπό προυποθέσεις. Η παρουσία των 14 φορέων πριν από μερικές μέρες δημόσια και μαζί δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Σημαίνει ότι ολόκληρη η αγορά που διαχειρίζεται πολιτισμικά αγαθά παρ όλες τις καταστατικές διαφορές που μπορεί και φυσικό είναι να υπάρχουν μεταξύ μας, στο θέμα αυτό συμπλέει κατ αρχήν.
Όσο για την δικαιοσύνη της διανομής , θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω ότι οι παράμετροι διανομής δικαιωμάτων που ισχύουν και στα δικαιώματα απο ιδιωτική αντιγραφή, μπορούν μαζί με ευκολίες που παρέχει η τεχνολογία σήμερα για μια πιο τεκμηριωμένη και πιο λεπτομερή αναφορά στοιχείων να εξασφαλίσουν μια πολύ δίκαιη διανομή αναφορικά με το συγκεκριμένο μέσο.
Σχετικά με τη δημιουργία από την ΑΕΠΙ μιας πλατφόρμας ανεβάσματος όλων των έργων σας και πώλησής τους.
Είναι γνωστό ότι η ΑΕΠΙ διαθέτει το μεγαλύτερο και πλέον τεκμηριωμένο Αρχείο για την Ελληνική Μουσική , ήδη ψηφιοποιημένο στο μεγαλύτερο μέρος του και με πληροφορία που "δε χωρά ο νους ". Πιστεύετε ότι αν μπορούσε καταστατικά, αλλά και νομικά να το κάνει δεν θα το είχε κάνει ήδη; Πως θα μπορούσε σύμφωνα με την υπόστασή της να είναι κρίνων και κρινόμενος. Και ελέγχων και ελεγχόμενος. Δεν διαφωνώ ότι για κάποιον απ έξω είναι μια ιδανική λύση. Και για την ΑΕΠΙ θα ήταν , αν είχε το δικαίωμα, αλλά τουλάχιστον με τα νομικά δεδομένα τα σημερινά είναι ανέφικτο. Το μέλλον δεν γνωρίζει κανείς τι δυνατότητες μπορεί να ανοίξει. Το σήμερα όμως λέει άλλα..
Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το ότι η ΑΕΠΙ έχει εξουσία που της έχετε δώσει εσείς να διαχειρίζεται το άυλο της δημιουργίας σας. Και είναι σοβαρή και αποκλειστική εξουσία. Όμως υπάρχει ένα θέμα. Το προιόν , το ηχογράφημα , δεν ανήκει σ αυτήν και ούτε και στο μεγαλύτερο μερος του ( αριθμητικά) καν σε σας. Ανήκει στον παραγωγό, βλέπε δισκογραφική εταιρεία. Σαφώς και τα τελευταία χρόνια πολλοί δημιουργοί πήραν την τύχη τους στα χέρια τους και έχουν πια και την ιδιοκτησία των ηχογραφημάτων τους, όμως ακόμα είναι πολύ λίγοι και ρεπερτόρια πιο ειδικά στην πλειοψηφία τους.
Αυτοί είναι οι κατά ομάδες ή μεμονωμένα που πωλούν οι ίδιοι τα έργα τους, γιατί τους ανήκουν τα ηχογραφήματα.
Οι λύσεις έχουν ερευνηθεί, έχει εξετασθεί το εφικτό της αποτελεσματικότητάς τους και ερευνάται ακόμη και η μεγαλύτερη δυνατή πληροφορία που μπορεί να εξασφαλιστεί απο τη χρήση και τα μέσα που θα την εξασφαλίσουν ( και αναφέρομαι στη διανομή πάλι). Είμαστε εδώ για παραπάνω ιδέες μήπως και τις πάμε ακόμα πιο μακριά και πιο αποτελε,,σματικά, σεβόμενοι κατ αρχήν τον εαυτό μας ( και συμπεριλαμβάνω τους δημιουργούς σ αυτό) αλλά και το χρήστη του διαδικτύου.
Επίσης είμαστε εδώ για να προσφέρουμε στο δημιουργό, ένα χώρο να υπάρξει ισότιμα, πέρα από αποκλεισμούς, ΄παρέες , διακρίσεις κλπ, όπως πάντα λειτουργούσαμε και λειτουργούμε με γνώμονα την εκτίμηση στο πρόσωπο του ανθρώπου που μας εμπιστεύτηκε το έργο του όπως και αν αυτό κρίνεται από το κοινό ή τους ειδικούς. Μέχρι στιγμής αυτό είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε για όλους . ισότιμα δίκαια και με σεβασμό και κατανόηση των επιλογών του μέσα σ ένα σύστημα μη φιλικό σε όλους και μια Πολιτεία από αδιάφορη έως και εχθρική ενίοτε απέναντί του.
Σ ευχαριστούμε για το θέμα που έβαλες. μας έδωσες την ευκαιρία να πούμε και από δω πράγματα που είναι χρήσιμο να επικοινωνούνται για την πληροφόρηση των ίδιων των δημιουργών και του κοινού.
Με εκτίμηση

Μαίρη Φασουλάκη
Κε Κύρη Χρόνια Πολλά,

Πολλά από αυτά που γράφετε με βρίσκουν τόσο σύμφωνο σαν να τα έγραψα ο ίδιος.

Σε αυτή την τοποθέτηση του Gerd Leonhard γίνεται μια αναφορά στο μοντέλο διανομής των δικαιωμάτων από τα κατεβάσματα, που έχει απασχολήσει και εμένα και απασχολεί και τον Ίωνα. Ιδανικά, κάθε κατέβασμα είναι μοναδικό και πρέπει να καταγράφεται σαν τέτοιο και να διανέμει τις εισπράξεις στους δικαιούχους δημιουργούς.

Σέβομαι τα προβλήματα που επικαλείται η κα Φασουλάκη, ως προς το ποιος κατέχει ποια δικαιώματα. Φαίνεται ότι, ειδικά για τα ηχογραφήματα, πρόκειται για μεγάλο πονοκέφαλο. Επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα που οι δημιουργοί καλούνται να λύσουν έτσι και αλλιώς. Ας τα ηχογραφήσουν πάλι, που λέει ο λόγος. Δηλαδή τι ελπίζουν να γίνει; Προσδοκούν να βγάλουν χρήματα από τις ερασιτεχνικές ψηφιοποιήσεις των έργων τους που έχουν κάνει άλλοι και να μετατραπεί με μαγικό τρόπο η πειρατεία σε μηχανισμό είσπραξης; Όσο το περιεχόμενο δεν διατίθεται στην ποιότητα και την τιμή που πρέπει, πωλήσεις δεν θα γίνονται και έσοδα δεν θα υπάρχουν. Τα πράγματα είναι τόσο απλά...
O Αλέξανδρος γράφει κάτι πολύ σωστό για τα μπλοκαρισμένα ηχογραφήματα :
"αυτό είναι ένα πρόβλημα που οι δημιουργοί καλούνται να λύσουν έτσι και αλλιώς. Ας τα ηχογραφήσουν πάλι, που λέει ο λόγος".

Ακριβώς φίλε μου,
Δεν είναι δυνατόν ένα κουσούρι του παρελθόντος να σταθεί εμπόδιο στην εξέλιξη.
Το Μέλλον είναι μακρυά από τις Δισκογραφικές.
Το μέλλον θέλει τη μουσική στο διαδίκτυο.
Η λύση που πρότεινα αφορά ΟΛΟΥΣ τους νέους συνθέτες. Και τους αγέννητους ακόμα.
Μην κολλάμε στο χθές. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι χθεσινοί όλο και κάτι αποκόμησαν. Αν σταθούμε στη δική τους κλάψα, θα κλαίμε ΟΛΟΙ αύριο.

Αγαπητή Μαίρη, βλέπω μια διστακτικότητα στα γραφόμενά σου
Ψευτομπαλώνοντας το πρόβλημα των χθεσινών, καταδικάζουμε τους σημερινούς και αυριανούς.
Οσοι δεν έχουν δικαίωμα στην διαχείρηση των έργων τους ας πρόσεχαν όταν υπέγραφαν.
Αν και πιστεύω πως μπορούν να συμφωνήσουν με τους παραγωγούς τους, δίνοντάς τους κάποιο ποσοστό από τις ιντερνετικές πωλήσεις, ώστε να πάρουν την άδεια για την ανάρτηση της μουσικής τους στον server.
Χαζές είναι οι δισκογραφικές να μη δεχτούν όταν θα μυρίσουν φρέσκο χρήμα?
Αφού οι ίδιες αδυνατούν να πουλήσουν...... τα χιλιάδες ηχογραφήματα που έχουν στη κατάψυξη!!!

Φίλε Ιωνα, υπάρχη λύση στα ερωτήματά σου:

1"Προφανώς η εφαρμογή αυτής της λύσης αυτενεργά θα μετασχηματίσει τις δισκογραφικές σε ομάδες marketing που θα προωθούν τα δικά τους ονόματα εισπράττοντας το μερίδιο τους από τις πωλήσεις τους".
Απάντηση: Δεν θα υπάρχουν δισκογραφικές στο μέλλον. Ο κάθε δημιουργός θα προωθεί το έργο του κατευθείαν στο server.

2"Αυτοί που θα διαχειρίζονται τον server θα είναι ικανοί να "πειράξουν", με το αζημίωτο, τα στατιστικά δημοφιλίας κατά παραγγελία ισχυρών διαφημιστικών και επιχειρηματικών συμφερόντων?"
Απάντηση: Κάθε κλικ αγοράς θα στέλνει report κατευθείαν στο email του συμβεβλημένου δημιουργού. Ανα πάσα στιγμή ο δημιουργός θα ξέρει τί πούλησε.

3."Πως θα προστατευτεί η αξιοπιστία της βάσης στο ενδεχόμενο π.χ. ένας εύπορος δημιουργός να διαθέσει 20.000 ευρώ προκειμένου ο υπολογιστής του να κατεβάζει επί σειρά ημερών τα κομμάτια του για λόγους προβοκάτσιας ή να ζητήσει κάτι τέτοιο ένας τραγουδιστής από την επιχειρηματική του συμφωνία στο κέντρο που τραγουδάει?"
Απάντηση: Ας το κάνει. Αν θέλει να πληρώνει κάποιο φίλο του δεν υπάρχει πρόβλημα.
Ισως δεν κατάλαβες. Αυτό το site δεν θα κάνει διανομή κερδών βάσει τζίρου, απλά κάθε κομμάτι που θα πωλείται θα πιστώνεται στον δημιουργό.
Τα στημένα playlists και ότι άλλο φοβάσαι, μη τα φοβάσαι. Δεν είμαστε χαζοί. Θα ξεβρακωθούν όσοι τολμήσουν να τα κάνουν μέσα από το τεχνικό προσωπικό του site.

Αγαπητέ Ιωνα, και γω πιστεύω πως όποιος δημιουργός είναι αντίθετος στην προοπτική που πρότεινα θα το κάνει ή από άγνοια της τεχνολογίας ή από δόλο. Το πρώτο αντιμετωπίζεται. Το δεύτερο ......μμμ
Αγαπητέ Γιάννη, για όσους με γνωρίζουν καλά μόνο διστακτική δεν θα με χαρακτήριζαν, όμως δεν θα μπω στη λογική της συλλήβδην ακύρωσης των πάντων όταν ο παράγων άνθρωπος παρεμβαίνει και ανάγκάζεται να συμβιώνει με την πραγματικότητα που περιέγραψα.Δεν επεχείρησα να ψευτομπαλώσω τίποτα, αν αναφέρεσαι στην αναδρομή μου. Τη ιστορία κατέθεσα με προσοχή πολλή σε όσα έγραψα και την αλήθεια που δεν αμφισβητεί νομίζω κανείς.
Μένω στην πολύ σωστή παρατήρηση που από μόνη της αποτελεί θέμα για μεγάλη αυτοδύναμη συζήτηση
"Οσοι δεν έχουν δικαίωμα στην διαχείριση των έργων τους ας πρόσεχαν όταν υπέγραφαν".
θα μου επιτρέψεις να διευκρινίσω για την τάξη, ότι τη διαχείριση των έργων τους των αύλων την έχουν μέσω της ΑΕΠΙ. Τη διαχείριση των ηχογραφημάτων που περιέχονται τα έργα τους δεν έχουν. Και μεταξύ αυτών των δύο μεσολαβεί μια υπογραφή η οποία συνήθως με τους νόμους που λειτουργεί η αγορά δεν έχουν βάλει. Κι αυτο επειδή οι εταιρείες σπάνια κάνουν συμβάσεις με δημιουργούς , γι αυτό αν πρόσεξες στο κείμενό μου, έγραψα "Η δύναμη των δημιουργών δεν άρεσε στην τότε κραταιά δισκογραφική εξουσία. με την είσοδο δε και των πολυεθνικών συμφερόντων που σε παγκόσμιο επίπεδο είχαν τη στρατηγική της προώθησης των δικών τους παραγωγών και ηθών στις τοπικές τους θυγατρικές η εξουσία πέρασε στους ερμηνευτές, με αποτέλεσμα πλέον ο τραγουδιστής να διαλέγει το συνθέτη και όχι το αντίστροφο, με προφανή και εύκολα αιτιολογημένα τα αποτελέσματα".
Αυτό από μόνο του αποτελεί θέμα συζήτησης και απαντάει ( επιγραμματικά βέβαια )και στο προηγούμενο θέμα που ανέβηκε στο forum σχετικά με τα premium cd των εφημερίδων. Δηλαδή
Τι υπογράφει ο δημιουργός με την παραγωγό εταιρεία και πως αυτή η υπογραφή ή ( συνηθέστερα) η μη υπογραφή επηρεάζει την τύχη του έργου του..
Αν οι δημιουργοί θέλουν τον έλεγχο του έργου τους και εννοώ πέρα από το πνευματικό και ηθικό τους δικαίωμα και τα δικαιώματα του ηχογραφήματος θα πρέπει:
Οι νεότεροι να το φροντίζουν εξ' αρχής οι δε παλαιότεροι να ξαναηχογραφήσουν επιλεγμένα έργα τους σε σύγχρονες, με βάση τα διεθνή κριτήρια, προδιαγραφές.
Σήμερα πλέον δεν υπάρχουν σύνορα και όποιος απευθύνεται μέσω της μουσικής του μόνο στο Ελληνικό κοινό κοιτά το δένδρο και χάνει το δάσος.
Η ψηφιακή τεχνολογία διαθέτει τα εργαλεία να μετρά και αποδίδει στον κάθε δημιουργό ότι του αναλογεί από την απήχηση του έργου του. Η διανομή θα είναι δικαιότερη από ποτέ. Επιτέλους ο καθένας μας θα μπορεί να απευθύνεται στο δικό του niche market που θα του επιτρέπει με αξιοπρέπεια να δημιουργεί στο ύφος και με τον τρόπο που τον εκφράζει περισσότερο (Ίωνα άδικα φοβάσαι).
Για εκείνους που δεν εξοικειώθηκαν με τα ψηφιακά εργαλεία και όλα όσα συζητάμε περί αυτονόμησης των δημιουργών τους φαίνονται βουνό υπάρχουν λύσεις που θα παρουσιάσω σύντομα στο post μου "Για να γυρίζει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. Ώρα τώρα η ώρα να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία.

Λύσεις που στηρίζονται σε σύγχρονα επιχειρηματικά μοντέλα και διαφορετική ηθική από αυτήν που γνωρίσαμε όσοι είχαμε στενή σχέση με την δισκογραφία - ευδοκιμούν στο εξωτερικό εδώ και χρόνια και χαίρουν τεράστιας απήχησης από τους ανεξάρτητους δημιουργούς και καλλιτέχνες- μπορούν να συνεισφέρουν σημαντικά (Χάρη περιμένω με ενδιαφέρον τα όσα θα μας παρουσιάσεις).
Σύντομα και προς ενημέρωση των ενδιαφερόμενων θα ανεβάσω την παρουσίαση ενός σεμιναρίου μου ακριβώς για τα νέα εργαλεία διανομής και χρηματοδότησης των δημιουργών.

Θα κλείσω αυτή την σύντομη παρένθεση λέγοντας τα ακόλουθα με γράμματα κεφαλαία και υπογραμμισμένα:
ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΤΑΘΕΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΔΕΝ ΠΑΡΑΧΘΕΙ ΝΕΟ ΕΡΓΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ ΤΟΤΕ ΑΔΙΚΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ.
Το προηγούμενο έργο -αυτό των περασμένων δεκαετιών- σε ότι αφορά τον έλεγχο των ηχογραφημάτων είναι στα χέρια των δισκογραφικών και των εκδοτών που έχουν το δικαίωμα να το διαχειρίζονται όπως κρίνουν ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους.
Ξεχάστε το λοιπόν και μην περιμένετε από κει τη λύση. Από ότι δείχνει η εμπειρία των τελευταίων χρόνιων μάλλον θα αργήσει διότι οι δισκογραφικές δείχνουν ακόμα ανίκανες ή μη πρόθυμες να αντιληφθούν τις κοινωνικές αλλαγές πίσω από αυτά συμβαίνουν.
ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΕΡΓΑ ΝΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΝΑ ΣΥΝΩΣΤΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΩ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΚΑΛΑ.
Ως τότε μαζί με τους λίγους πιστούς της μικρής αρχικά παρέας μας θα φωνάζω. ΞΥΠΝΕΙΣΤΕ!!! ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΟΣΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ, ΤΟΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ. ΑΔΡΑΞΤΕ ΤΙΣ.
Χρόνια Πολλά σε όλους – και ει δυνατόν, ας είναι και Καλά!

Αγαπητέ κ. Κύρη, δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω! (Ναι, πάντα κάποιος πιο ορμητικός πρέπει να κάνει το «μπαμ» για να καταλήξουν κι όλοι οι επόμενοι ότι τελικά συμφωνούν… συμβαίνουν αυτά!)

Δεν ξέρω αν βλέπω το διαδίκτυο ως διαφήμιση, αλλά προφανώς κατά ένα ποσοστό είναι. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, πρέπει να δεχτούμε ότι είτε μας αρέσει είτε όχι, το διαδίκτυο είναι το μέλλον. Άλλωστε και η νομοθεσία η ίδια σε ό,τι αναφορά τα πνευματικά δικαιώματα, δεν κατευθύνεται τελικά στην απαγόρευση του διαδικτύου αλλά στη μη απώλεια αμοιβής του πνευματικού δημιουργού. Η κατάσταση είναι δεδομένη και δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μόνο προς μία κατεύθυνση. Και αυτή θα είναι οι «ηλεκτρονικές πωλήσεις».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το γεγονός ότι φέτος τα Χριστούγεννα τα βιβλία σε ψηφιακή μορφή ξεπέρασαν για πρώτη φορά σε πωλήσεις τα τυπωμένα, σύμφωνα με ανακοίνωση της Amazon.com – να διευκρινίσω εδώ ότι ως πνευματικός δημιουργός λόγου παρακολουθώ πιο επισταμένα αυτόν τον τομέα, όμως το παράδειγμα είναι δείγμα της ραγδαίας πλέον εξέλιξης των ηλεκτρονικών πωλήσεων.

«Αν και τα είχα λοιπόν στο σκληρό μου δίσκο, μετά από κάνα-δυό μέρες δεν άντεξα, έψαξα τα βρήκα και τα αγόρασα ΟΛΑ !!! Ο λόγος? Θα είναι συλλεκτικά όταν θα πεθάνει το CD, και άλλωστε θα ομορφαίνουν τη δισκοθήκη μου παρέα με τόσους και τόσους γίγαντες όπως οι … Πώς να το κάνουμε, το καλό το πράγμα σου φωνάζει να το έχεις original !!!»

Ορθόν! Ο λάτρης του βινυλλίου θα συνεχίσει να το αγοράζει, ο λάτρης του cd το ίδιο, ο λάτρης του βιβλίου επίσης! Αυτός που θέλει να «πιάσει στα χέρια τους» το προϊόν που αγαπάει, θα το κάνει!

Όμως το διαδίκτυο είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Και ποιοι θα πληγούν περισσότερο από αυτό; Οι πνευματικοί δημιουργοί που έτσι κι αλλιώς είναι οι τελευταίοι που αμοίβονται (κι εάν); Ή μήπως αυτοί που κατέχουν τα δικαιώματα εμπορικής εκμετάλλευσης και διανομής; Ή μήπως τα καταστήματα πωλήσεως που προωθούν ό,τι και όποιους θέλουν; Tough luck my dear fellows!

Ναι, το διαδίκτυο αρχικά δημιουργεί αναστάτωση, είναι κάτι καινούργιο, δεν το είχαμε προβλέψει, δεν το είχαμε οριοθετήσει, οργανώσει, νομοθετήσει… ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Όμως είναι πραγματικότητα και δεν έχουμε παρά να προσαρμοστούμε, αφού έτσι κι αλλιώς κλαίγοντας και μεμψιμοιρώντας δουλειά δεν γίνεται.

Και μέσα σ’ αυτήν την αναπόφευκτη πραγματικότητα, σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι… τι είναι καλύτερο τελικά; Να βλέπω ένα βιβλίο μου να πέφτει στα χέρια περισσότερων και πιθανότατα κάποιο εισόδημα στο λογαριασμό μου (Ναι, εδώ πρέπει φίλοι μου να σας το αποκαλύψουμε!!! ΚΑΙ οι πνευματικοί δημιουργοί πάνε σούπερ μάρκετ, μανάβη, χασάπη, λαϊκή! Επίσης δεν απαλλάσσονται από τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ. Ενίοτε δε πρέπει να απολαύσουν και κάποια αμφίβολα καταναλωτικά αγαθά όπως ρουχισμό για παράδειγμα, αφού πάει καιρός από τότε που ο άνθρωπος των σπηλαίων ζωγράφιζε, ας πούμε, ενδεδυμένος με ένα τομάρι ζώου! Για να μην αναφερθώ στην εγκληματική απαίτηση κάποιων από εμάς να θέλουμε και κάτι επιπλέον, όπως ψυχαγωγία για παράδειγμα!!!) ή να περιμένω πότε θα περάσουν τριανταδύο χιλιάδες εξακόσια σαράντα οκτώ χρόνια για να μου αποδοθεί το ποσοστό των πνευματικών μου δικαιωμάτων και να παρακαλάω κιόλας;
Απλά αναρωτιέμαι...

Απάντηση σε συζήτηση

RSS

Ad


RSS

© 2019   Created by AEPI SA.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης