MusicUnites.gr Forum

Έλληνες Δημιουργοί Έργων Μουσικής

Ιστολόγιο του/της Αρτέμης Αξαρλής (204)

Το καπέλο!

Το καπέλο το φτηνό

μου κουτσούλισε πτηνό

κι’ όλοι, λένε τι καλά

γούρι είναι και, χαρά

μα εγώ διαφωνώ,

με το σκεπτικό αυτό

διότι, έκανε ζημιά

του πτηνού η κουτσουλιά

τόσο, που είναι παρδαλό

απ’ το ασβέστιο…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 25 Φεβρουάριος 2016 στις 12:09 — Χωρίς σχόλια

Εμένα που τραγούδαγα.

Κουπλέ

Περίμενα να ρθείς ζωή

ευχή ντυμένη και, γιορτή,

να σεργιανίσεις πλάι μου

σαν μάνα, αδελφή μου

μα ήρθες, σαν καταστροφή

κρυμμένη πίσω απ’ τη στροφή…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 20 Φεβρουάριος 2016 στις 11:04 — Χωρίς σχόλια

Πρόσχαρες, Καλημέρες.

Κουπλέ

Φίλοι γνωστοί και, άγνωστοι

ας  πούμε.. Καλημέρα

μήπως βαφτεί, ποιο όμορφη

η άχρωμη μας μέρα.

Ζεστή να είναι, με ψυχής

συναίσθημα ντυμένη

ανθρώπινη, αυθεντική…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 11 Ιανουάριος 2016 στις 13:45 — Χωρίς σχόλια

Κείμενα.

Ανέκαθεν  παράτολμη

του  εγκέφαλου  η …γέννα  

για να πειστείς,  δοκίμασε

…οπλίσου, με μια  πένα

μετά, πιάσε  να  σκέφτεσαι

πως ,  πρέπει  να αραδιάσεις

κάθε  που θέλεις, στο χαρτί

ώστε,  να το…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 2 Ιανουάριος 2016 στις 11:43 — Χωρίς σχόλια

Ρε … παλιοτσίγαρο.

 Σε θεωρούσα συντροφιά,

σε  νόμιζα, για ..φίλο

συχνά  αναρωτιόμουνα

εγώ, τι θα απογίνω,

σαν λείψεις απ’ τα χείλη μου

και, η φωτιά σου σβήσει

υπάρχει κάτι ισάξιο

να, σ’…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 7 Δεκέμβριος 2015 στις 15:27 — Χωρίς σχόλια

Διδαχές.

Γλυκόπικρη ανασαιμιά.. 

Του κόσμου η αυταπάτη

κρεμάστηκε  χαμόγελο,

σε είδωλα χλωμά.

Ανέμη κλώθωγυριστή,

στο ραγισμένο αδράχτι

αφέθηκε να τριγυρνά

κοινώς,  διαχρονικά.



Ελπίδων διφορούμενα..

Προκρούστιο  κρεβάτι…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 1 Νοέμβριος 2015 στις 13:07 — Χωρίς σχόλια

Κάποιος.. Θεός

Κουπλέ

Γεμάτος ο παράδεισος

η κόλαση γεμάτη,

χωρίς ομπρέλα στη βροχή

ξεμείναμε  αμανάτι.

Γεμάτος ο παράδεισος

η κόλαση τα ίδια

προβλέπω να τη βγάζουμε…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 1 Οκτώβριος 2015 στις 10:45 — Χωρίς σχόλια

Στα πρόθυρα μομφής

Κουπλέ



Στα Αι-Τι-εΜ μου λες τη νύχτα

αργείς γιατί, σε πιάνει η ρήτρα,

που βάζει κάπιταλ κοντρόλ

μα εγώ, έμαθα, με ροκ’ εντ ρολ..

Σε ξεζουμίζει κάποια χήρα

και, ευτυχώς πρέφα σε πήρα

πως, ασχολείσαι με άλλα σπορ

κι’ ότι, το παίζεις, σέντερ φορ.…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 13 Ιούλιος 2015 στις 13:45 — Χωρίς σχόλια

Αναμνήσεις.

Σε μια πόλη που, με ματώνει

σε μια αγάπη που, με πονά,

σ’ είχα  δώσει ψυχή μου όλη

γι’ αυτό ο πόνος, δεν μου περνά.

Σαν  αγκάθι εκείνη η  αγάπη,

αγκυλώνει κι’ ανησυχώ

και, στην πόλη που, με πληγώνει…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 20 Ιούνιος 2015 στις 20:29 — Χωρίς σχόλια

Σπονδές.

Κουπλέ

Πήρα, απ’ τα σύννεφα σταγόνες,

αχτίδες του ήλιου φωτεινές,

τρελλών ηρώων τους αγώνες

ευαισθησία, από το χθες.

Διάλεξα, εκχύλισμα αρωμάτων

κρίνων, επίμονη ευωδιά

μελωδική ροή …

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 10 Ιούνιος 2015 στις 14:37 — Χωρίς σχόλια

Παρτίδες, τέρμα.

Κουπλέ

Στα πρέπει εναντιώθηκα

που, καθορίζουν νόμοι

τις τύψεις ξεφορτώθηκα

μαζί , με τα συγγνώμη

και, αποδίδω σεβασμό

μονάχα, στην καρδιά μου

αφού, όπου έκανα καλό…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 8 Απρίλιος 2015 στις 11:32 — Χωρίς σχόλια

Βασικά.

Στην εποχή του πλαστικού,

τι ορθόδοξο  υπάρχει

φάσκει και, αντιφάσκει

καθείς , ελαστικά.

Μέχρι, σημείου εριστικού

η  γλώσσα  εκχωρείται

καθώς , κυριαρχείται…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 20 Ιανουάριος 2015 στις 9:52 — Χωρίς σχόλια

Ένας αλήτης.

Κουπλέ

Καημέ,  βαρύς, ασήκωτος, 

σαν το καφέ που  πίνω

κατάντησες  τα στήθεια μου

…παράθυρο κλειστό.

Μου κλέβεις, το χαμόγελο

έστω, κι’ αν, δε το δείχνω…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 28 Δεκέμβριος 2014 στις 17:26 — Χωρίς σχόλια

Δίπλα μου γείρε

Κουπλέ

Φεύγουν τα νιάτα, περνούν τα χρόνια

χάνεται η ζωή

η ευωδιά της , σαν τη κολόνια

σβήνει, ως  το πρωί.

Η  μέρα ψεύτρα  η  νύχτα κλέφτρα

μικρή η ανατολή…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 8 Δεκέμβριος 2014 στις 10:22 — Χωρίς σχόλια

Πλεονεξία.

Στη …κατάρα σου, δεν έδινα βαρύτητα

αψηφώντας  το πανάθλιο πρόσωπο σου.

Επαρκώς,  ποτέ μου, δεν αναρωτήθηκα,

για το αόρατο, στυγνό …χαμόγελο σου.

Στις προκλήσεις σου, αδιάφορα  προσπέρναγα

παραβλέποντας,  την εμπαθή σου…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 3 Δεκέμβριος 2014 στις 10:41 — Χωρίς σχόλια

  Ήλιος.   Πρωί, πρωί ,ανέτειλε και, σήμερα ο ήλιος τι  ευτυχία, να θωρείς την  κόκκινη μορφή του να ορθώνεται απ’ της θάλασσας   τα ολόφυρα μετάξια. Μεγαλειώδεις  οι στιγμές, σαν η άφθαρτη θωριά του…

  Ήλιος.

 

Πρωί, πρωί ,ανέτειλε

και, σήμερα ο ήλιος

τι  ευτυχία, να θωρείς

την  κόκκινη μορφή του

να ορθώνεται απ’ της θάλασσας  

τα…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 24 Νοέμβριος 2014 στις 18:03 — Χωρίς σχόλια

Γιατί.

Γιατί, καμπάνα αρνήθηκες

να αντιλαλήσεις  ήχο

αφήνοντας  την εκκλησιά

σ΄ απέραντη σιωπή?

Ωδή πως  και, θεώρησες

ανεπαρκή το στίχο

…παντρεύοντας  το εύηχο,…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 10 Νοέμβριος 2014 στις 15:30 — Χωρίς σχόλια

Κουτά μα και, παράλογα.

Κουπλέ

Στα  παραθύρια σου γέρνεις

τις  πλεξούδες σου και, υφαίνεις…

Μες τα μάτια σου τον  ήλιο

κι’ ονειρεύεσαι  βασίλειο.

 

Ρεφρέν…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 2 Νοέμβριος 2014 στις 16:03 — Χωρίς σχόλια

Ψέμα.

  Ψέμα!  Καθώς  αθέτησες

τη πρώτη σου συγνώμη,

στο λάθος,  δίνοντας  λαβή

να αναπαραχθεί…

Έχασες  το δικαίωμα

της  ηθικής  οι νόμοι

να δουν, με ελαφρυντικά…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 14 Οκτώβριος 2014 στις 15:43 — Χωρίς σχόλια

Παγκόσμια μητέρα μας: Ελλάς!

Παγκόσμια  μητέρα μας:  Ελλάς…

Απαύγασμα, πολιτισμών και, μήτρα

μυστήρια, ανυπέρβλητα φυλάς,

στη γη σου, με βαριά ,αιώνια ρήτρα.

Ανάδελφη,  αρχέγονη γωνιά

…ουράνιων Θεών  προικώο δώρο

το σύμπαν όλο, γλωσσολογικά

κρεμιέται, απ’ τον ομφάλιο σου, λώρο.

 

Παγκόσμια  μητέρα μας:…

Συνέχεια

Προστέθηκε από τον/την Αρτέμης Αξαρλής στις 4 Οκτώβριος 2014 στις 19:58 — Χωρίς σχόλια

Ad


© 2017   Created by AEPI SA.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης