MusicUnites.gr Forum

Έλληνες Δημιουργοί Έργων Μουσικής

Maria Pepikidou
  • Γυναίκα
  • ΑΤΤΙΚΗΣ
  • Ελλάδα
Κοινή χρήση με το Facebook Κοινή χρήση

Φίλοι του/της Maria Pepikidou

  • Μαρία Πεπικίδου
  • Ourak Kazampoumpou na gkagka
  • ΕΙΡΗΝΗ ΣΙΣΩΗ
  • Heimonidoy
  • Μartha Economopoulou
  • Γεωργίου Γιάννης Στιχουργός
  • ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓΑΚΗΣ
  • ΚΟΝΤΙ ΔΟΝΑΡΑ
  • ΘΑΝΟΣ ΧΑΣΙΩΤΗΣ
  • Ouzo the band
  • Makis Konstantis
  • ΟΡΧΙΔΕΑ / ORXIDEA
  • enigmagr55
  • nicolaos koutsouris
  • Ελπίδα Βιτσαρά

Μουσική

Paused...
  • 1.
    Sudden Love
  • 2.
    Evening Return
  • 3.
    Butterflies
  • 4.
    Νυχτερινό
  • 5.
    Dare to dream
  • 6.
    Πόσο σ΄ αγαπώ
  • 7.
    Νοσταλγία
  • 8.
    The Concert
  • 9.
    The moon is red
  • 10.
    Beautiful Nature
  • 11.
    Dance with my own shadow -Χορός με τη σκ
  • 12.
    Παλιά Αθήνα - old Athens
  • 13.
    Το τριαντάφυλλο
  • 14.
    Never on Sunday
  • 15.
    Βροχή
  • 16.
    Η μελαγχολία της ευτυχίας
 

''Με την πένα της ψυχής''

''Νύχτας τα μονοπάτια''

Για λίγη ευτυχία

Τα χέρια που με κράταγαν, κρατούνε άλλα χέρια
που κάποτε μ’ ανέβαζαν με πήγαιναν στ’ αστέρια.
Η φλόγα που με ζέσταινε έχει καιρό ν’
ανάψει 
το σώμα είναι μοναχό
και έχει ξεπαγιάσει.

Η μοίρα που μου έταξαν δεν είναι πια κοντά μου
και με την τρέλα κατοικώ, μένει παρηγοριά μου.
Το όνειρό μου ζήλεψαν και έγινε εφιάλτης
στου κόσμου τον περίγυρο
δεν είμαι πια διαβάτης.

Τα μάτια που με λάτρευαν, κοιτάνε άλλα μάτια
το σύμπαν μου γκρεμίστηκε σε χίλια δυο κομμάτια.
Το γέλιο που μου χάρισαν το πήραν μακριά μου
τη δύναμή μου έχασα μαζί
με τα φτερά μου.

Τα χείλη που με φίλαγαν εμένα δεν φιλάνε
με λόγια που ‘ναι της καρδιάς ξανά δεν μου μιλάνε.
Ο νους μου πάλι χάθηκε στου έρωτα τις στράτες 
και πάλι αδιέξοδο μες στου
μυαλού τους χάρτες.

Εικόνες και γλυκόλογα ξανά μ’ έχουν στοιχειώσει
τόξα με βέλη με χτυπούν με έχουνε λαβώσει.
Οι σκέψεις πάλι με καλούν στο παρελθόν να τρέξω
τον πόνο που ‘χω στην ψυχή
και σήμερα ν’ αντέξω.

Γιατί Θεέ μου ένα γιατί ξανά με βασανίζει
γιατί η αγάπη να πονά αντί χαρά να δίνει.
Τα πάντα μου θυσίασα για λίγη ευτυχία
κι έμεινα στα αζήτητα
να ζω στη δυστυχία.

Στο πλάνο μέσα της ζωής τα πάντα ρημαγμένα
κανένας πια και τίποτα δεν έμεινε για μένα.
Πνοή μου ‘σύ απόμεινες μες στης στροφής τον στίχο 
πάλεψε λίγο ακόμη
μη χάσουμε τον οίστρο.

Ελπίδα να ‘χεις στη ζωή το αύριο σιμώνει
μην μείνει αναπάντητο ότι σου ξημερώνει.
Θα δώσει ότι σου χρωστά και θα ζητήσεις κι άλλο
μέγα Θεού μυστήριο
από το πιο μεγάλο.

Ότι γεννά η έμπνευση ποτέ του δεν πεθαίνει
πνοή και σάρκα του φορά και στους αιώνες μένει.
Του πνεύματος μονόδρομο αυτόν ν’ ακολουθήσεις
στο σταυροδρόμι του δειλά
εσύ να σταματήσεις.

Τον ήλιο κοίτα εκεί ψηλά εσένα περιμένει
τις μπόρες και την καταχνιά από κοντά σου παίρνει.
Αντάλλαγμα μονάχα εσύ θα πρέπει να του δώσεις
πως θ’ αγαπήσεις τη ζωή και
δε θα μετανιώσεις.

Με τόλμη και υπομονή στήσε τα όνειρά σου
και δώσε τους αναπνοή να ζουν απ’ τη δικιά σου.
Γιατί η ζωή είναι γλυκιά και είναι μόνο μία
ζήσε την και αγάπα την
κι ας είναι αμαρτία._
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2020
Μαρία Πεπικίδου Συγγραφέας, Ποιήτρια

Εκεί που κρύβονται τα όνειρα

Εκεί
που κρύβονται τα
όνειρα
σε μια στιγμή σε
συνάντησα.
Εκεί
που κρύωνε η αγάπη
σ’ ένα λεπτό σ’
αγάπησα.
Εκεί
που μάχεται ο
έρωτας
με μιας σ’
ερωτεύτηκα.
Μες στη ζωή σου
βρέθηκα
μαζί σου δέθηκα.

Εκεί
που ζει το
παρελθόν
το παρόν μου για
σένα θυσίασα.
Εκεί
που πνίγεται ο
καημός
μια μέρα σε
πλησίασα.
Εκεί
που μένει η χαρά
αγάπη μου σε
φίλησα.
Στην αγκαλιά σου
ρίγησα
θάνατο νίκησα.

Εκεί
που φεύγει η
λογική
καινούργιους
νόμους ίδρυσα.
Εκεί
που τρέχει το μυαλό
χωρίς εσένα
λύγισα.
Εκεί
που κλαίει η
καρδιά
στα δυο σου χέρια
αφέθηκα.
Με την ψυχή
συνδέθηκα
στο υποσχέθηκα.

Εκεί
που γδύνεται ο
ήλιος
το ένδυμά του
ντύθηκα.
Εκεί
που χάνεται η
πληγή
τη μοίρα μου
αρνήθηκα.
Εκεί
που ο χρόνος
ασθενεί
στο πλάι σου γιατρεύτηκα.
Απ’ όλα
συγχωρέθηκα
στ’ αύριο τέθηκα._

Παρασκευή, 7
Δεκεμβρίου 2018

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, Ποιήτρια
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

Με στόχο την καρδιά

Σκέψεις και
συναισθήματα
έβαλα στην καρδιά
μου
κόκκινο χρώμα
έντυσα
όλα τα μυστικά
μου.

Ακόμη και ο
θάνατος
μαζί μου έχει
θυμώσει
η ασθενής καρδιά
μου
έχει ξανανιώσει.

Αγάπης ψυχοφάρμακο
στο αίμα της
κυλάει
στην έδρα της
ψυχής μου
περίτρανα μιλάει..

Εγώ για όλα
ευθύνομαι
για πόνους και
χαρές
η ψυχοτόνωσή μου
είναι οι συμφορές.

Είμαι ο
βηματοδότης σου
σαν μια γλυκιά
μπαλάντα
μορφή αθανασίας
σου έδωσα για
πάντα.

Αστείρευτη πηγή
το είναι σου
γεμίζω
στο σώμα κάθε
όργανο
με πάθος το
στηρίζω.

Την πιο μεγάλη
αξία
έχω μες στη ζωή
σου
όλα μου τ’
αναθέτεις
εξομολογήσου..

Εκρηκτικός
συνδυασμός
βρίσκεται ανάμεσά
μας
συμπλέκονται στον
νου
αποστηθίσματά μας.

Όσο κι αν είναι
δύσκολο
ν' απολησμονηθείς
σ’ εμένα μόνο
ανήκεις
θ’ απογοητευτείς.

Μπορεί να σου
χρωστάω
την επιβίωσή μου
ζωοποιός μου
δύναμη
είν’ όμως η ψυχή
μου.

Είσαι η
προθυμότερη
λέξη στην έκφρασή
μου
πνευματικά όμως
αγαπώ
δεν είσαι
συγγενείς μου.

Όσο κι αν
προσπαθείς
να ’σαι στην πρώτη
θέση
με το μυαλό δεν
έχεις
καμία εγκάρδια
σχέση.

Υπάρχει μια
απίστευτη
μεγάλη ταραχή
μοχθούμε για
αιώνες
σαν μέγα θεουργοί.

Ο ένας σαν γιατρός
ο άλλος σαν
ποιητής
γεννάμε και οι δυο
του λόγου αληθής.

Με στόχο την
καρδιά
με στόχο την ψυχή.
Ο ένας τον παλμό
κι ο άλλος την
πνοή._

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, Ποιήτρια
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

Τα μυστικά του πάθους

Το τραγούδι της βροχής
το γράψαμε μαζί
και μ' έκλεισες
στους στίχους της καρδιάς του
στάλες έριξες
του ήχου την πνοή
ο χρόνος είχε
τα γενέθλιά του.

Το λιμάνι της ψυχής
το βρήκαμε μαζί
κι ο πόνος κρύφτηκε
μες στα νερά του
βάρκες έβαλες
και δυο καημούς εκεί
κρεβάτι έστησες
στη θάλασσά του.

Του παραδείσου το νησί
φτιάξαμε μαζί
χρυσούς ατμούς
σε κάθε πινελιά του
σπίτι έχτισες
με μια πόρτα μικρή
δυο άστρα ήρθαν
στην ακρογιαλιά του.

Το παραμύθι της χαρά
διαβάσαμε μαζί
με ήρωες εμάς
στην αγκαλιά του
έχει πια το τέρας
εξημερωθεί
και μ' άφησες να ζω
στην σιγαλιά του.

Των αισθήσεων κρασί
ήπιαμε ξανά μαζί
δουλειά θεού
η χρυσοκονδυλιά του
στα σκαλιά της μέθης
η ζωή μικρή
κι εμείς εκεί
στη τριανταφυλλιά του.

Στον ουρανό τον όγδοο
φτάσαμε μαζί
μ' ανέβασες ψηλά
με τα φτερά του
μέχρι τότε εγώ
δεν είχα γεννηθεί
και γίναμε ένα
στο στερέωμά του.
  
Στο κανάλι του πάθους
πέσαμε μαζί
εγώ κι εσύ
μες στη φεγγοβολιά του
έχουν γόνδολες
και άνθρωποι χαθεί
στη γέφυρα κρατά
τα μυστικά του._

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, Ποιήτρια
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

Έτσι γλυκά πεθαίνω


Έτσι γλυκά πεθαίνω
στο βλέμμα των ματιών σου
στο βάθος των χειλιών σου
ανασταίνω.

Έτσι ξαναγεννιέμαι
σαν μια πηγή του πάθους
σαν στήμονας του άνθους
να κρατιέμαι.

Έτσι σαν φλόγα μπαίνω
με λόγια αναμμένα
κορμιά ξεπαγιασμένα
να ζεσταίνω.

Έτσι αναβιώνω
στ’ όνειρο κάθε βράδυ
το φως μες στο σκοτάδι
ξεσηκώνω.

Έτσι τους στίχους δένω
με κάθε αίσθησή σου
για μια στιγμή μαζί σου
αμαρταίνω.

Έτσι τους φόβους κλέβω
κουρνιάζω στον λαιμό σου
ριγώ στον στεναγμό σου
κι ανασαίνω.

Έτσι κοντά σου μένω
σαν άσπρο περιστέρι
να μου κρατάς το χέρι
περιμένω.

Έτσι κοντοζυγώνω
στον δρόμο του θανάτου
στο κρύο του Σαββάτου
και κρυώνω.

Έτσι σαν ήλιος βγαίνω
καυτός  στον ουρανό σου
στον χώρο τον δικό σου
ν' ανεβαίνω.

Έτσι το δάκρυ σμίγω
μαζί με τον καημό σου
και στον εγωισμό σου
αργοσβήνω.

 Έτσι ξαναμαθαίνω
τους χτύπους της καρδιάς σου
τα δυνατά φτερά σου
αναμένω.

Έτσι παραμονεύω
στης άνοιξης τ' αγέρι
στης μοίρας το καρτέρι
αρρωσταίνω.

Έτσι ξαναμαζεύω
της φύσης τα μπουκέτα
στου κόσμου τα πορτραίτα
σε γυρεύω.

Έτσι κοντά σου τρέχω
στης γης όλα τα πλάτη
σαν ψίθυρος αγάπης
να μετέχω._

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2018


Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, Ποιήτρια
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.

 

Βίντεο του/της Maria Pepikidou

Πληροφορίες προφίλ

Όνομα
Μαρία Πεπικίδου Συγγραφέας, ποιήτρια.
Ιδιότητα
Έχω καταλήξει στ’ ότι άνθρωποι σαν εμάς ζούμε τα συναισθήματα ανεξαρτήτως κατάστασης κι ότι τελικά δεν ανήκουμε πουθενά και πως ο δημιουργός Έρωτας είναι πιο γενικός και όχι συγκριμένος. Η αγάπη μας δεν είναι περιορισμένη σε πλαίσια και ανθρώπους συγκριμένους είναι κάτι μεγαλύτερο και πιο αόριστο και πως τελικά τρεφόμαστε με τα συναισθήματα πως ότι ζούμε, το ζούμε η 100%, η καθόλου.. Η έκφραση πηγάζει από το συναίσθημα και το συναίσθημα από την ψυχή μας. Το συναίσθημα χρειάζεται τροφή ! Με λίγα ψυχούλα γιγαντώνεται να ξέρεις.. Τώρα για τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας, θα σου πω.. Πολλά απ' αυτά δεν μπορούν να ειπωθούν, τα κρατώ για μένα , δεν τα μοιράζομαι.. Κι αυτή η νοσταλγία που βγάζω, είναι μέχρι εκεί ψηλά που χάνεται το βλέμμα. Και κάθε λέξη είναι σαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου.. Ξέρεις πως είναι ; Γραφείς με μάτια θαμπά από δάκρια και μετά , δεν θυμάσαι τίποτα από όσα έγραψες Κι αναρωτιέσαι , εγώ τα έγραψα;
Ένα σύντομο βιογραφικό σας
''Ζω αγαπώντας τους ανθρώπους'' Ζω ελεύθερη πραγματικά (δηλαδή να μην έχω πράξει εις βάρος άλλων με οποιοδήποτε τρόπο). Μεγαλώνω τα παιδιά μου, χωρίς να με ενδιαφέρει εάν τα χρήματα που θα δοθούν για την μόρφωσή τους, τους δώσουν πίσω άλλα χρήματα! Σέβομαι, στην ιδιαιτερότητα του άλλου ατόμου. Προσπαθώ να μην φερθώ ποτέ με υποκρισία (παρότι αισθάνομαι ότι το κάνω συνέχεια) Γράφω αυτά που αισθάνομαι σαν ποίηση ή πεζό (κι ας αφαιρούμαι, ξεχνώντας μερικούς τύπους γραφής). Να μην γράψω κάτι, που δεν αισθάνομαι (παρότι έχω πει το ψέμα, ότι το κάνω). Να ελπίζω για κάτι καλύτερο! Να δίνω την καρδιά μου χωρίς να φοβάμαι και να είμαι όποτε το επιτρέπει η περίσταση ρομαντική.. Να είμαι άνθρωπος και να ελπίζω! Δεν ξέρω! Απλά με όσα συμβαίνουν, νιώθω ότι κάνω ,ότι κάνω χωρίς να ξέρω ένα "γιατί". Συνήθως ο άνθρωπος ζητάει κάτι συγκεκριμένο για να ελπίζει σ'αυτό. Όμως, για κάποιο λόγο το απορρίπτω. Ενώ όλοι, οι άλλοι ψάχνουν αυτό το συγκεκριμένο! Ίσως γι'αυτό νιώθω ότι σπάνια επικοινωνώ μ'άλλους, ίσως γι'αυτό νιώθω πως κανένα " θέλω" μου δεν θα γίνει πραγματικότητα.

Ιστολόγιο του/της Maria Pepikidou

Το παράπονό μου..

Δημοσιεύτηκε στις 18 Ιούνιος 2010 και ώρα 13:00

☆.¸¸.♥ Να μ' αγαπάς.♥.¸¸.☆

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιούνιος 2010 και ώρα 13:00

Ένα παλιό τραγούδι, ένα παλιό όνειρο, μια παλιά ελπίδα, έχει την δύναμη να ταρακουνήσει εξ θεμελίων τη ζωή μας, όσο γερά στηρίγματα κι αν έχει. Κι αν είναι τ' όνειρο καινούργιο κι αν τ' ουράνιο τόξο …

Ένα παλιό τραγούδι, ένα παλιό όνειρο, μια παλιά ελπίδα, έχει την δύναμη να ταρακουνήσει

εξ θεμελίων τη ζωή μας, όσο γερά στηρίγματα κι αν έχει.

Κι αν είναι τ' όνειρο καινούργιο κι αν τ' ουράνιο τόξο βγήκε απόψε για μας,

ας ζήσουμε τ'…

Συνέχεια

Δημοσιεύτηκε στις 8 Ιούνιος 2010 και ώρα 19:00

Συνεχίζω να κάνω όνειρα για μας..

Δημοσιεύτηκε στις 8 Ιούνιος 2010 και ώρα 19:00

Φωτογραφίες του/της Maria Pepikidou

Πίνακας σχολίων (34 σχόλια)

Πρέπει να είστε μέλος του MusicUnites.gr Forum για να προσθέσετε σχόλια!

Γίνετε μέλος του MusicUnites.gr Forum

Στις 13 Ιανουάριος 2014 και ώρα 4:07, ο/η Γρηγόρης Κόκκινος είπε...

καλό μήνα και καλό χρόνο κάθε χρόνο και σε σένα

Στις 6 Σεπτέμβριος 2012 και ώρα 22:49, ο/η Μartha Economopoulou είπε...

Καλώς σε...ξαναβρήκα, Μαρία μου. Ευχαριστώ, για την πρόσκληση.

Στις 6 Αύγουστος 2012 και ώρα 12:45, ο/η Γεωργίου Γιάννης Στιχουργός είπε...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΜΑΡΙΑ!

 
 
 

Ad


RSS

© 2020   Created by AEPI SA.   Με την υποστήριξη του

Διακριτικά  |  Αναφορά προβλήματος  |  Όροι χρήσης